Γιατί το άγνωστο, όσο επώδυνο κι αν είναι, μοιάζει λιγότερο τρομακτικό από μια αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί.
Δεν έγινε κάποιος καβγάς. Δεν ειπώθηκε κάτι λάθος. Δεν υπήρξε ένα ξεκάθαρο τέλος. Απλώς… εξαφανίστηκε. Τα μηνύματα έμειναν στο «διαβάστηκε», το online status άναβε και έσβηνε, κι εσύ έμεινες να αναρωτιέσαι πότε ακριβώς χάθηκε το νήμα. Το ghosting δεν μοιάζει με χωρισμό. Μοιάζει περισσότερο με εξαφάνιση στοιχείων. Σαν κάποιος να πέρασε από τη ζωή σου, άφησε ίχνη και μετά τα καθάρισε βιαστικά.
Και κάπως έτσι γεννιούνται οι situationships. Σχέσεις χωρίς όνομα, χωρίς κανόνες, χωρίς απαιτήσεις – υποτίθεται. Δεν είμαστε μαζί, αλλά δεν είμαστε και χώρια. Δεν μιλάμε κάθε μέρα, αλλά ξέρουμε ότι θα ξαναμιλήσουμε. Δεν χρωστάμε εξηγήσεις, αλλά νιώθουμε προδομένοι όταν ο άλλος απομακρύνεται. Είναι μια γκρίζα ζώνη, άνετη στην αρχή, επικίνδυνη στη διάρκεια.
Το παράδοξο είναι ότι ζούμε σε μια εποχή υπερ-επικοινωνίας. Μπορούμε να στείλουμε μήνυμα οποιαδήποτε στιγμή, να εξηγήσουμε, να κλείσουμε κύκλους με μια πρόταση. Κι όμως, επιλέγουμε τη σιωπή. Όχι γιατί δεν ξέρουμε τι να πούμε, αλλά γιατί φοβόμαστε τι σημαίνει το να μιλήσουμε καθαρά. Η δέσμευση δεν τρομάζει μόνο ως λέξη. Τρομάζει ως ευθύνη.
Το ghosting είναι εύκολο. Δεν απαιτεί θάρρος, ούτε σύγκρουση. Δεν χρειάζεται να δεις τον άλλον να απογοητεύεται, να θυμώνει, να ρωτάει «γιατί». Απλώς εξαφανίζεσαι. Σαν να μην υπήρξες ποτέ. Σαν να μπορείς να σβήσεις την παρουσία σου χωρίς συνέπειες. Μόνο που οι συνέπειες μένουν. Και τις κουβαλάει πάντα αυτός που έμεινε πίσω.
Οι situationships, από την άλλη, λειτουργούν σαν άλλοθι. Μας επιτρέπουν να είμαστε κοντά χωρίς να εκτεθούμε. Να παίρνουμε τη ζεστασιά χωρίς την ευθύνη. Να νιώθουμε επιθυμητοί χωρίς να χρειαστεί να δεσμευτούμε. Είναι σχέσεις με ανοιχτή έξοδο κινδύνου. Αν κάτι πάει στραβά, κανείς δεν «χρωστάει» τίποτα σε κανέναν. Τουλάχιστον έτσι λέμε.
Αλλά κάπου εδώ υπάρχει το ύποπτο σημείο. Γιατί αν δεν μας ενδιέφερε, δεν θα πονούσε. Αν δεν επενδύαμε, δεν θα περιμέναμε. Αν δεν θέλαμε κάτι παραπάνω, δεν θα μας ενοχλούσε η απουσία. Οι situationships λειτουργούν επειδή βασίζονται στην ελπίδα. Στην ιδέα ότι ίσως, κάποια στιγμή, μετατραπούν σε κάτι κανονικό. Και αυτή η «ίσως» κρατάει τους ανθρώπους εγκλωβισμένους περισσότερο από οποιαδήποτε σχέση.
Ο φόβος της δέσμευσης δεν αφορά πάντα τον άλλον. Πολύ συχνά αφορά εμάς. Φοβόμαστε να φανούμε ευάλωτοι. Φοβόμαστε να πούμε «θέλω». Γιατί το «θέλω» μπορεί να μην βρει ανταπόκριση. Και η απόρριψη, όταν έχεις εκτεθεί πραγματικά, πονάει περισσότερο. Έτσι, προτιμάμε να κρυβόμαστε πίσω από μισές κουβέντες, emojis και ασαφή πλάνα.
Υπάρχει και κάτι ακόμα: η ψευδαίσθηση επιλογών. Τα dating apps μάς έχουν πείσει ότι πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο εκεί έξω. Ένα swipe μακριά. Γιατί να δεσμευτείς, όταν μπορείς απλώς να συνεχίσεις να ψάχνεις; Η δέσμευση μοιάζει σχεδόν αντι-μοντέρνα. Σαν να περιορίζει τις πιθανότητες. Σαν να κλείνει πόρτες, αντί να ανοίγει.
Κι όμως, το τίμημα αυτής της ελευθερίας είναι η επιφανειακή σύνδεση. Οι άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από τη ζωή μας χωρίς βάθος, χωρίς μνήμη, χωρίς συνέχεια. Μαθαίνουμε να μην περιμένουμε πολλά, για να μην απογοητευτούμε. Αλλά έτσι, δεν επιτρέπουμε και στον εαυτό μας να νιώσει πολλά.
Ίσως τελικά το ghosting και οι situationships να μην είναι απλώς τάσεις. Ίσως είναι συμπτώματα. Ενός φόβου που δεν λέγεται εύκολα: ότι αν δεθούμε πραγματικά, μπορεί να χάσουμε τον έλεγχο. Κι έτσι, προτιμάμε να εξαφανιζόμαστε, αντί να μείνουμε. Να αφήνουμε πράγματα μετέωρα, αντί να τα ονομάσουμε. Γιατί το άγνωστο, όσο επώδυνο κι αν είναι, μοιάζει λιγότερο τρομακτικό από μια αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί.
