O Timothée Chalamet φλερτάρει συνεχώς με το Όσκαρ ερμηνείας και μοιάζει θέμα χρόνου να το κατακτήσει.


Συνήθως οι τριλογίες κλείνουν έναν κύκλο, υπάρχουν όμως τριλογίες που κλείνουν πληγές. Ο Timothée Chalamet μιλώντας για το Dune: Part Three του Denis Villeneuve, δεν περιγράφει απλώς ένα κινηματογραφικό φινάλε, αλλά κάτι που μοιάζει με σκοτάδι που ωριμάζει. Σε δημόσια συζήτηση με τον Matthew McConaughey, ο Chalamet υπαινίχθηκε ότι το τρίτο μέρος είναι το πιο ανατριχιαστικό της τριλογίας κι εκεί βρίσκεται το κλειδί. Το Dune δεν είναι απλώς έπος επιστημονικής φαντασίας, αλλά μία αφήγηση εξουσίας, μεσσιανισμού, ηθικής διολίσθησης κι ο Πολ Ατρείδης, από νεαρός κληρονόμος, μετατρέπεται σε φιγούρα σχεδόν μυθολογική, επικίνδυνη, αμφίσημη. 

Ο Chalamet μίλησε για επιρροές βαριές. Αναφέρθηκε στο Interstellar, στον Χιθ Λέτζερ στο The Dark Knight, στον Μάρλον Μπράντο στο Apocalypse Now. Γρήγορα βέβαια ανακάλεσε, χαμογελώντας, λέγοντας ότι δεν μπορεί να τοποθετήσει τον εαυτό του στο ίδιο βάθρο. Όμως η αναφορά δεν ήταν τυχαία. Δεν μιλούσε για συγκρίσεις ποιότητας, αλλά για την ένταση της ερμηνευτικής μετατόπισης. Για εκείνες τις μεγάλες ταινίες που μπορείς να αιφνιδιάσεις. Η εξέλιξη του νεαρού ηθοποιού μέσα στην τριλογία είναι εξίσου ενδιαφέρουσα με την εξέλιξη του ήρωά του. Στο πρώτο Dune, ερχόμενος από πιο φυσιοκρατικές ταινίες όπως το Call Me by Your Name και το Beautiful Boy δήλωσε ότι ένιωσε σχεδόν έξω από τα νερά του. Το φουτουριστικό σύμπαν, η κλίμακα παραγωγής, το βάρος του franchise τον τρόμαξαν. Υπήρχε σεβασμός που άγγιζε την αμηχανία. Στο τρίτο μέρος κάτι αλλάζει. Ο ίδιος μιλά για "ελευθερία κίνησης" και "ελευθερία επιλογής". Για ρυθμό που είχε χτιστεί με τον Villeneuve. Μιλάει για μια σχέση εμπιστοσύνης. 

Ενδιαφέρον έχει και η αναφορά του στον Oscar Isaac, που ενσάρκωσε τον Λίτο Ατρείδη στο πρώτο φιλμ. Ο Σαλαμέ σημειώνει ότι ο Ίσαακ προσέγγισε τον ρόλο "σαν Σαίξπηρ", με ύψος, με θεατρικότητα χωρίς φόβο για το μεγαλοπρεπές. Αυτό του έδωσε θάρρος να πάρει "περισσότερη ελευθερία από ποτέ". Σε ένα σύμπαν που ακροβατεί μεταξύ μυστικισμού και πολιτικής αλληγορίας, η ερμηνεία δεν μπορεί να είναι φοβική, χρειάζεται τόλμη. 

Το Dune: Part Three φαίνεται να κινείται σε πιο σκοτεινά νερά. Αν το δεύτερο μέρος κατέληξε σε μια εκρηκτική κορύφωση, το τρίτο σύμφωνα με τον Σαλαμέ θα το ξεπερνάει, του δίνει χαρακτήρα μεταφυσικά ανησυχητικό. Όταν ένας ήρωας αποκτά υπερβολική ισχύ, η αφήγηση μετατρέπεται από μύθο ενηλικίωσης σε τραγωδία εξουσίας.  Η προετοιμασία του για το τρίτο φιλμ δείχνει αυτή τη εξέλιξη. Στην πρώτη ταινία οι σκηνές με το ornithopter είχαν χαρακτήρα τεχνικής πρόκλησης. Στην τρίτη ο Σαλαμέ επέλεξε να μελετήσει εξαντλητικά τον πίνακα ελέγχου, τα ιερογλυφικά, τα κουμπιά που δεν αντιστοιχούν σε καμία γνωστή πραγματικότητα. "Ήθελα να ξέρω τι κάνει το κάθε κουμπί", υποστηρίζει. Δεν είναι απλώς λεπτομέρεια, αλλά ένδειξη εμβάθυνσης. Όταν ο ηθοποιός χτίζει εσωτερική λογική σε έναν φανταστικό κόσμο, ο θεατής νιώθει τη βαρύτητα

Η χρονική συγκυρία επίσης δεν είναι αμελητέα. Ο Chalamet γύρισε το τρίτο μέρος μετά από δύο ρόλους που του χάρισαν οσκαρικές υποψηφιότητες, το Marty Supreme και το A Complete Unknown. Σε αυτή τη φάση καριέρας, ο πειρασμός της αυτάρκειας είναι υπαρκτός. Εκείνος όμως μιλά για αντίσταση στην αδράνεια. «Δεν ήθελα να είμαι εφησυχασμένος ούτε για μια στιγμή».  Η δήλωσή του ότι αντιμετώπισε το τελευταίο Dune ως «ιερό» έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε μια βιομηχανία που συχνά μετατρέπει τα franchise σε γραμμές παραγωγής, η έννοια του ιερού φέρνει πίσω την ένταση της τέχνης. Ο κύκλος κλείνει, ο ηθοποιός γνωρίζει ότι είναι η τελευταία του φορά ως Πολ Ατρείδης και φέρει τη μεγάλη ευθύνη της επιτυχίας. 

Η τριλογία του Villeneuve δεν υπήρξε απλώς blockbuster. Λειτούργησε ως σπάνια περίπτωση όπου η εμπορική κλίμακα συνάντησε υπαρξιακή φιλοσοφία. Το τρίτο μέρος φαίνεται ότι θα σπρώξει τα όρια ακόμη πιο μακριά. Οι εγάλες ταινίες, τόνισε ο πρωταγωνιστής σου επιτρέπουν να διακινδυνεύσεις.  Αν κάτι προκύπτει από τις δηλώσεις του, είναι ότι το φινάλε δεν θα είναι απλώς εντυπωσιακό. Θα είναι εσωτερικό, σκοτεινό, αιχμηρό, απαιτητικό. Όσο ο χρόνος πλησιάζει, η αγωνία μας μεγαλώνει