H Nicole Kidman μαγνητίζει στην ερμηνεία στο "Scarpetta" που θα συζητηθεί έντονα.
Συναντάμε μια ιδιαίτερη κατηγορία αστυνομικών ιστοριών που δεν ενδιαφέρεται απλώς να βρει τον δολοφόνο, δε λειτουργεί σαν παζλ που λύνεται και τελειώνει. Προσπαθεί να κοιτάξει βαθύτερα μέσα στο σκοτάδι. Να δείξει ότι το έγκλημα δεν είναι απλώς μια πράξη, αλλά ένα σύστημα σχέσεων, φόβων και σιωπών. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η σειρά Scarpetta της Prime Video, που μεταφέρει στη μικρή οθόνη το σύμπαν της Patricia Cornwell με μια ένταση σχεδόν χειρουργική.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Doctor Scarpetta, μια ιατροδικαστής που επιστρέφει στη θέση της ως επικεφαλής ιατροδικαστής της Βιρτζίνια έπειτα από χρόνια απουσίας. Η επιστροφή της θα μπορούσε να είναι μια επαγγελματική αποκατάσταση. Αντί γι’ αυτό, μετατρέπεται σε μια επιστροφή σε έναν εφιάλτη που ποτέ δεν έκλεισε πραγματικά.
Η πρώτη υπόθεση που αναλαμβάνει αφορά το πτώμα μιας γυναίκας δεμένης και εγκαταλελειμμένης δίπλα σε σιδηροδρομικές γραμμές. Η εικόνα είναι σοκαριστική, αλλά το πραγματικό σοκ έρχεται όταν η σκηνή θυμίζει σχεδόν απόλυτα έναν φόνο που συνέβη πριν από 28 χρόνια. Μια υπόθεση που θεωρητικά είχε λυθεί, αλλά είχε καθορίσει την καριέρα της.
Εδώ η σειρά κάνει κάτι πολύ ενδιαφέρον αφηγηματικά. Δεν ακολουθεί μια γραμμική πορεία. Μετακινείται συνεχώς ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Βλέπουμε την πρωταγωνίστρια σήμερα, έμπειρη, κουρασμένη αλλά αποφασισμένη και ταυτόχρονα βλέπουμε τη νεότερη εκδοχή της το 1998, όταν η πόλη της Αλεξάνδρειας ζούσε υπό τον φόβο ενός κατά συρροή δολοφόνου. Αυτή η διπλή χρονική αφήγηση λειτουργεί σχεδόν σαν καθρέφτης. Δεν μας δείχνει μόνο την εξέλιξη της έρευνας, μας δείχνει την εξέλιξη των ανθρώπων. Τι σημαίνει να κουβαλάς μια υπόθεση για δεκαετίες. Τι σημαίνει να μην είσαι ποτέ βέβαιος ότι έπιασες τον σωστό άνθρωπο.
Η Nicole Kidman δίνει στη Scarpetta μια ψυχραιμία που μοιάζει σχεδόν απόκοσμη. Δεν είναι η ηρωίδα που φωνάζει ή που κυνηγά τους δολοφόνους στους δρόμους. Είναι μια γυναίκα που κοιτάζει τον θάνατο κατάματα καθημερινά. Κόβει σώματα στο τραπέζι της νεκροψίας και μέσα από αυτά προσπαθεί να διαβάσει την ιστορία τους.
Η σειρά δεν αποφεύγει καθόλου τη σκληρότητα αυτής της διαδικασίας. Οι νεκροψίες παρουσιάζονται με λεπτομέρειες που πολλές φορές είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς. Αποσυντιθέμενα σώματα, τραύματα, ιατροδικαστικές τομές. Η βία δεν εξωραΐζεται. Αντίθετα, παρουσιάζεται με μια ωμότητα που σε αναγκάζει να την αντιμετωπίσεις. Tο πιο σκοτεινό στοιχείο της σειράς όμως αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις.
Το σπίτι της Scarpetta μοιάζει περισσότερο με μικρό ψυχολογικό πεδίο μάχης παρά με οικογενειακή εστία. Ζει μαζί με τον σύζυγό της, έναν πράκτορα του FBI, την αδελφή της, τον πρώην συνεργάτη της και την ανιψιά της. Οι δεσμοί ανάμεσά τους είναι γεμάτοι εντάσεις, εξαρτήσεις και παλιά τραύματα.
Αυτή η διάσταση είναι που δίνει στη σειρά μια μεγαλύτερη βαρύτητα από ένα συνηθισμένο αστυνομικό θρίλερ. Το έγκλημα δεν εμφανίζεται ως κάτι ξένο προς την κοινωνία, αλλά ως κάτι που γεννιέται μέσα στις σχέσεις των ανθρώπων. Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι η απεικόνιση της εποχής του 1998. Η σειρά θυμίζει πόσο έντονος ήταν τότε ο σεξισμός μέσα στους θεσμούς. Η Scarpetta πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει ότι αξίζει τη θέση της, ενώ άνδρες αξιωματούχοι αμφισβητούν τις αποφάσεις της σχεδόν μηχανικά.
Αυτή η διάσταση δεν παρουσιάζεται ως ιστορικό σχόλιο μόνο. Υπενθυμίζει ότι πολλά από αυτά τα μοτίβo δεν έχουν εξαφανιστεί πραγματικά. Τι είναι τελικά ένα τέρας;
Στις αστυνομικές ιστορίες συνήθως το τέρας είναι ο δολοφόνος. Ένα ακραίο πρόσωπο που διαπράττει αδιανόητες πράξεις. Στο Scarpetta όμως τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Υπάρχουν φυσικά οι δολοφόνοι, αλλά κι άλλες μορφές τέρατος: η εξουσία που καλύπτει λάθη, η κοινωνία που αγνοεί τα θύματα, οι οικογένειες που γεννούν τραύματα.
Με αυτόν τον τρόπο η σειρά μετατρέπεται σε κάτι περισσότερο από ένα θρίλερ, γίνεται μια μελέτη για το πως το κακό διαχέεται σε πολλά επίπεδα. Το Scarpetta είναι σκοτεινό, βίαιο και ψυχολογικά βαρύ κι ακριβώς γι’ αυτό ξεχωρίζει. Δεν προσφέρει την παρηγοριά της εύκολης λύσης, δεν υπόσχεται ότι όταν βρεθεί ο δολοφόνος όλα θα επιστρέψουν στην κανονικότητα, γιατί η πραγματικότητα που δείχνει είναι πιο σύνθετη: μερικές φορές οι υποθέσεις κλείνουν, αλλά το σκοτάδι που τις γέννησε παραμένει. Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό στοιχείο της ιστορίας.
