Όταν είσαι πάντα συνδεδεμένος, αλλά σπάνια πραγματικά μαζί με κάποιον.
Είσαι online σχεδόν όλη μέρα. Απαντάς σε μηνύματα, βλέπεις stories, κάνεις scroll χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ξέρεις τι κάνουν οι άλλοι, πού βρίσκονται, με ποιον γελάνε. Κι όμως, κάποιες στιγμές νιώθεις μόνος. Όχι επειδή δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου, αλλά επειδή δεν νιώθεις πραγματικά συνδεδεμένος με κανέναν.
Η μοναξιά σήμερα δεν μοιάζει με τη μοναξιά του παρελθόντος. Δεν είναι απαραίτητα σιωπηλή ή άδεια. Είναι γεμάτη ειδοποιήσεις, μικρά εικονίδια και ονόματα που αναβοσβήνουν στην οθόνη. Μιλάς με πολλούς, αλλά ανοίγεσαι σε λίγους. Κι αυτό το «λίγους» καμιά φορά γίνεται… κανένας.
Στα social media, όλα μοιάζουν πιο εύκολα. Μπορείς να πεις κάτι χωρίς να κοιτάς τον άλλον στα μάτια. Να φύγεις χωρίς εξήγηση. Να δείχνεις χαρούμενος ακόμα κι όταν δεν είσαι. Δημιουργείς μια εικόνα που αντέχει, ενώ εσύ κουράζεσαι. Και όσο πιο τέλεια δείχνει αυτή η εικόνα, τόσο πιο μακριά νιώθεις από τον πραγματικό σου εαυτό.
Ίσως έχεις παρατηρήσει ότι οι πιο δύσκολες στιγμές έρχονται όταν κλείνεις το κινητό. Όταν δεν υπάρχει κάτι να σε αποσπάσει. Τότε εμφανίζεται εκείνο το βάρος στο στήθος, η ανάγκη να μιλήσεις σε κάποιον — όχι για να γεμίσεις χρόνο, αλλά για να ακουστείς. Κι όμως, δεν ξέρεις πάντα σε ποιον να απευθυνθείς.
Η συνεχής online παρουσία δημιουργεί την ψευδαίσθηση της επαφής. Νομίζεις ότι αν ανταλλάσσεις μηνύματα, είσαι κοντά. Αν κάνεις react, είσαι παρών. Αν βλέπεις, συμμετέχεις. Αλλά η αλήθεια είναι ότι η ουσιαστική σύνδεση θέλει κάτι παραπάνω: χρόνο, προσοχή, ευαλωτότητα. Θέλει να πεις «δεν είμαι καλά» και να μην φοβηθείς την απάντηση.
Και εδώ είναι που η μοναξιά γίνεται πιο έντονη. Γιατί όσο πιο πολύ συνδέεσαι ψηφιακά, τόσο λιγότερο εξασκείσαι στο να συνδέεσαι αληθινά. Στο να μοιράζεσαι σκέψεις χωρίς φίλτρο. Στο να αντέχεις τη σιωπή. Στο να είσαι παρών χωρίς να κοιτάς μια οθόνη.
Δεν φταις εσύ. Μεγάλωσες σε έναν κόσμο που σου έμαθε ότι πρέπει να είσαι πάντα διαθέσιμος, αλλά όχι απαραίτητα ειλικρινής. Ότι πρέπει να δείχνεις δυνατός, αλλά όχι ευάλωτος. Ότι πρέπει να έχεις κόσμο γύρω σου, αλλά όχι να τον χρειάζεσαι. Κι έτσι, η μοναξιά γίνεται κάτι που κρύβεται — ακόμα κι από εσένα τον ίδιο.
Ίσως το πρώτο βήμα δεν είναι να μιλήσεις σε περισσότερους ανθρώπους, αλλά να μιλήσεις πιο αληθινά. Να επιλέξεις έναν και να πεις αυτό που κρατάς μέσα σου. Να ζητήσεις παρέα χωρίς ντροπή. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην είναι πάντα “ok”.
Η μοναξιά δεν φεύγει με περισσότερα likes ή περισσότερα chats. Φεύγει όταν νιώθεις ότι κάποιος σε βλέπει — όχι την εικόνα σου, αλλά εσένα. Και αυτό ξεκινάει από το να δεις πρώτα εσύ τον εαυτό σου. Χωρίς scroll. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς θόρυβο.
Γιατί μπορεί να είσαι συνεχώς online, αλλά αξίζεις να είσαι και συνδεδεμένος. Πραγματικά.
