Δεν σκρολάρεις γιατί βαριέσαι. Σκρολάρεις γιατί δεν θες να μείνεις μόνος με το κεφάλι σου. Το doomscrolling δεν είναι κακή συνήθεια ούτε έλλειψη αυτοελέγχου. Είναι ένας σύγχρονος τρόπος να αποφεύγεις σκέψεις που δεν χωράνε στην καθημερινότητα.
Όταν το δάχτυλο κινείται πριν το μυαλό
Υπάρχει εκείνη η στιγμή που ανοίγεις το κινητό χωρίς λόγο. Δεν περιμένεις μήνυμα. Δεν ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο. Απλώς αφήνεις το feed σου να κυλήσει. Ειδήσεις, memes, βίντεο, άγνωστα πρόσωπα, γνώμες που δεν ζήτησες. Το doomscrolling ξεκινά πάντα αθόρυβα. Δεν το αποφασίζεις. Συμβαίνει.
Και όσο περισσότερο σκρολάρεις, τόσο λιγότερο σκέφτεσαι. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις.
Το scroll ως διάλειμμα από τον εαυτό σου
Το doomscrolling δεν είναι απλώς κατανάλωση περιεχομένου. Είναι παύση. Είναι τρόπος να μη χρειαστεί να απαντήσεις σε ερωτήσεις που πιέζουν.
«Τι κάνω με τη ζωή μου», «Γιατί νιώθω έτσι», «Τι μου λείπει».
Το feed γεμίζει τον χώρο που σε άλλη περίπτωση...θα άφηνες στο μυαλό σου.
Δεν είναι τυχαίο ότι σκρολάρουμε περισσότερο το βράδυ. Εκεί που πέφτει ο θόρυβος της ημέρας και μένουμε μόνοι με τις σκέψεις μας. Το κινητό γίνεται το πιο εύκολο καταφύγιο.
Γιατί δεν μας χαλαρώνει, αλλά το κάνουμε ξανά
Όλοι ξέρουμε ότι μετά από μισή ώρα doomscrolling δεν νιώθουμε καλύτερα. Συνήθως νιώθουμε πιο κουρασμένοι, πιο βαρείς, πιο ... άδειοι. Κι όμως, την επόμενη μέρα το ξανακάνουμε. Όχι επειδή είναι ευχάριστο, αλλά επειδή είναι προβλέψιμο.
Το doomscrolling δεν απαιτεί τίποτα από εσένα. Δεν χρειάζεται συγκέντρωση, απόφαση, συναίσθημα. Σε έναν κόσμο που ζητά συνέχεια απόδοση, άποψη, παρουσία, το scroll είναι μια κατάσταση μη συμμετοχής.
Η ψευδαίσθηση του ελέγχου
Υπάρχει και κάτι άλλο πιο ύπουλο. Το doomscrolling σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι ενημερωμένος. Ότι ξέρεις τι γίνεται. Ότι έχεις εικόνα του κόσμου. Στην πραγματικότητα, όμως, καταναλώνεις αποσπασματικά κομμάτια πραγματικότητας χωρίς πλαίσιο.
Αρνητικές ειδήσεις, καταστροφές, κρίσεις, συγκρούσεις. Το μυαλό γεμίζει, αλλά δεν επεξεργάζεται. Κι έτσι νιώθεις ανήμπορος. Όχι γιατί δεν σε νοιάζει, αλλά γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις με όλα αυτά.
Doomscrolling και άγχος σε φαύλο κύκλο
Όσο περισσότερο σκρολάρεις, τόσο αυξάνεται η αίσθηση ότι όλα πάνε στραβά. Και όσο πιο στραβά νιώθεις ότι πάνε όλα, τόσο περισσότερο σκρολάρεις. Το doomscrolling δεν δημιουργεί μόνο άγχος. Το συντηρεί.
Δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι ανθρώπινη αντίδραση σε υπερπληροφόρηση. Ο εγκέφαλος προσπαθεί να προλάβει τον κίνδυνο, αλλά ο κίνδυνος δεν τελειώνει ποτέ στο feed.
Η γενιά που δεν αντέχει τη σιωπή
Η Gen Z μεγάλωσε με συνεχή ροή περιεχομένου. Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη. Είναι άβολη. Το doomscrolling γεμίζει αυτό το κενό. Κάνει το μυαλό να μην μένει ακίνητο. Αλλά το τίμημα είναι ότι δεν μένει ποτέ πραγματικά ήσυχο.
Και κάπου εκεί χάνεται η ικανότητα να μείνεις μόνος με τις σκέψεις σου χωρίς να πανικοβληθείς. Όχι επειδή οι σκέψεις είναι τρομακτικές, αλλά επειδή δεν τις έχεις εξασκήσει.
Το πρόβλημα δεν είναι το κινητό
Δεν χρειάζεται να σβήσεις apps, να κάνεις digital detox ή να δαιμονοποιήσεις το internet. Το πρόβλημα δεν είναι η οθόνη. Είναι το τι αποφεύγεις όταν την κοιτάς. Το doomscrolling δεν σταματά με πειθαρχία, αλλά με επίγνωση.
Τη στιγμή που πιάνεις το κινητό, η ερώτηση δεν είναι «γιατί σκρολάρω;». Είναι «τι δεν θέλω να σκεφτώ αυτή τη στιγμή;».
Όταν σταματάς να σκρολάρεις
Το δύσκολο δεν είναι να κλείσεις το κινητό. Είναι να αντέξεις αυτό που έρχεται μετά. Τη σιωπή. Την ανησυχία. Τις σκέψεις που περίμεναν στην άκρη. Το doomscrolling δεν είναι εχθρός. Είναι ένδειξη. Κάτι σου δείχνει.
Και ίσως το πιο ριζοσπαστικό πράγμα σήμερα δεν είναι να είσαι πάντα παραγωγικός ή ενημερωμένος. Είναι να αντέχεις να είσαι παρών.
@callherdaddy PSA: Doom scrolling isn’t relaxing
♬ original sound - Call Her Daddy - Call Her Daddy
