Από Steins;Gate έως Fullmetal Alchemist: Brotherhood, τέτοια φινάλε απογειώνουν ολόκληρη την ιστορία.
Το να πετύχεις φινάλε σε άνιμε είναι λίγο σαν να προσπαθείς να κλείσεις βαλίτσα αφού πήρες άλλα τρία outfit τελευταία στιγμή: θεωρητικά γίνεται, πρακτικά κάτι θα μείνει απ’ έξω και μετά θα κάνεις overthinking στις 03:00. Ακόμα και σειρές-διαμάντια σκοντάφτουν στο τέλος, γιατί το να μαζέψεις δεκάδες επεισόδια, υποπλοκές και συναισθηματικά χαστούκια σε ένα «σωστό κλείσιμο» είναι κάπως δύσκολο.
Κι όμως, υπάρχουν μερικές σειρές που πέτυχαν ένα καλό φινάλε.. Που έδεσαν κόμπους, έκλεισαν κύκλους και άφησαν μια γλυκιά αίσθηση, χωρίς να πετάξουν στα σκουπίδια ό,τι έχτιζαν. Γιατί ένα δυνατό φινάλε δεν είναι πυροτέχνημα αλλά η απόδειξη ότι άξιζε όλο το ταξίδι.
Tsuki ga Kirei
Το Tsuki ga Kirei είναι από τις σειρές που όταν τη δεις αμέσως σκέφτεσαι «πώς γίνεται να μην το βλέπει περισσότερος κόσμος;». Ρεαλιστικό ρομάντζο, χωρίς υπερβολές, χωρίς άσκοπα misunderstandings που κρατάνε μισή σεζόν.
Δύο εσωστρεφείς μαθητές που διακατέχονται από μία άβολη-εφηβική και αμήχανη ενέργεια, μικρές κινήσεις που λένε πολλά, και μια σχέση που χτίζεται όπως γίνεται στην πραγματική ζωή. Αργά, άτσαλα, αλλά σίγουρα αληθινά. Προς το τέλος μπαίνουν εμπόδια που θα διέλυαν ακόμα και τις πιο «θορυβώδεις» σειρές, όμως εδώ το κλείσιμο βγαίνει τρυφερό και ολοκληρωμένο. Με λίγα λόγια σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις.
Devilman Crybaby
Το Devilman Crybaby δεν είναι η χαλαρή σειρά που θα βάλεις ως backround noise μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Είναι η σειρά που θα σε καθηλώσει. Σκοτεινό, παραμορφωτικό, με ένταση που σε σπρώχνει να συνεχίσεις, παρότι ένα κομμάτι σου «ψιθυρίζει μην το κάνεις».
Το ωραίο (και τρομακτικό) είναι ότι ενώ μοιάζει να τρέχει προς το απόλυτο χάος, καταλήγει ακριβώς εκεί που πρέπει. Ανατροπές, υπαρξιακά themes και ένας τρόπος να σε ξεγελά μαζί με τον πρωταγωνιστή. Και κάπως, μέσα σε όλο αυτό το μαύρο, το τέλος βγαίνει… αναπόφευκτα σωστό.
Bofuri: I Don't Want to Get Hurt, so I'll Max Out My Defense
Το Bofuri δείχνει ότι ένα isekai, ακόμα κι όταν βασίζεται σε VR game, μπορεί να δουλέψει χωρίς υπερβολές και δράματα. Δεν προσπαθεί να γίνει κάτι πιο σοβαρό απ’ όσο είναι και δεν στηρίζεται στο μοτίβο όπου ο πρωταγωνιστής ξεκινά αδύναμος και καταλήγει πανίσχυρος. Κρατάει τα πράγματα απλά και διασκεδαστικά.
Βλέπεται εύκολα και ευχάριστα, από αυτά που βάζεις για να χαλαρώσεις χωρίς να χρειάζεται να επενδύσεις ιδιαίτερα συναισθηματικά. Μέσα σε δύο σεζόν λέει όσα θέλει να πει, σε κάνει να δεθείς με τη Maple και την παρέα της και ολοκληρώνεται πριν αρχίσει να κουράζει. Ξέρει τα όριά του και αυτό τελικά το βοηθά.
Horimiya
Το Horimiya σου θυμίζει ότι το ρομάντζο μπορεί να είναι απλό και ανθρώπινο, χωρίς υπερβολές. Δεν βασίζεται σε τραβηγμένες παρεξηγήσεις για να δημιουργήσει ένταση και αφήνει τους χαρακτήρες να επικοινωνούν ουσιαστικά μεταξύ τους. Οι σχέσεις προχωρούν με τρόπο που μοιάζει φυσικός.
Η Hori και ο Miyamura δένουν χωρίς περιττά δράματα, και την ίδια στιγμή η σειρά δίνει χώρο και στους φίλους τους. Δεν τους αφήνει απλώς στο παρασκήνιο για να εξυπηρετούν την κεντρική ιστορία. Όλοι έχουν τη στιγμή τους και αυτό κάνει τον κόσμο της σειράς να φαίνεται ζωντανός.
Σε 13 επεισόδια κάνει δουλειά που άλλες σειρές δεν ολοκληρώνουν σε τρεις σεζόν. Και επειδή ο κόσμος το αγάπησε, ήρθε και το «Horimiya: The Missing Pieces», σαν ένα έξτρα δώρο με στιγμές που δεν είχαν χωρέσει στην αρχική μεταφορά. Δεν προσπαθεί να αλλάξει την ιστορία ούτε να την κάνει πιο βαριά απ’ όσο χρειάζεται. Απλώς επιστρέφει στους χαρακτήρες και τους δίνει λίγο παραπάνω χρόνο.
Έτσι, το Horimiya καταφέρνει να κλείσει τον κύκλο του με δύο τρόπους, χωρίς υπερβολές και χωρίς τεχνητή ένταση. Το κλίμα μένει ήρεμο και οικείο, σαν να αποχαιρετάς φίλους και να ξέρεις ότι όλα θα πάνε καλά.
Nichijou
Αν θες κωμωδία που ανεβαίνει επεισόδιο με επεισόδιο, το Nichijou είναι σαν ένα meme compilation που όμως έχει ψυχή. Δεν σε νοιάζει τόσο πού πάει η πλοκή, γιατί το point είναι η παράνοια της καθημερινότητας και πόσο τέλεια γίνεται όταν την τερματίζεις στο 200%.
Το φινάλε καταφέρνει να αναδείξει τους βασικούς χαρακτήρες και να κλείσει μικρές ιστορίες χωρίς να προδώσει το ύφος του.
Steins;Gate
Το Steins;Gate είναι από εκείνες τις σειρές που σε κάνουν να νιώθεις πανέξυπνος, μέχρι να καταλάβεις ότι έχασες μια λεπτομέρεια και να κάνεις mental rewind. Ο χρόνος και οι επιλογές των χαρακτήρων γίνονται μέρος της καθημερινότητάς σου, καθώς παρακολουθείς πώς κάθε απόφαση έχει συνέπειες. Η σειρά δεν μπερδεύει απλώς για να εντυπωσιάσει. Όλα τα κομμάτια κουμπώνουν στο τέλος, και το συναίσθημα έρχεται φυσικά, χωρίς να χρειάζεται να το κυνηγήσεις.
Cyberpunk: Edgerunners
Το Cyberpunk: Edgerunners δεν είχε κανένα δικαίωμα να είναι τόσο καλό. Παίρνει έναν ήδη βαρύ κόσμο και τον κάνει να πονάει, με ρυθμό που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Χαρακτήρες που σε τραβάνε μέσα, σκληρή ατμόσφαιρα και αφήγηση που πάει μπροστά σαν μηχανή χωρίς φρένα.
Το φινάλε δείχνει τις συνέπειες χωρίς να μαλακώνει την πραγματικότητα. Και αυτό ακριβώς το κάνει να λειτουργεί. Κανείς δεν κερδίζει κι αυτή είναι η πιο τίμια νίκη που θα μπορούσε να δώσει.
Takopi's Original Sin
Το Takopi's Original Sin εμφανίστηκε, σε χτύπησε στο στομάχι και έφυγε. Έξι επεισόδια που κάνουν πολλές μεγάλες σειρές να φαίνονται φλύαρες. Και ναι, είναι σκοτεινό αλλά πιάνει βαριά θέματα με τρόπο που δεν εκβιάζει το συναίσθημα. Κι ενώ για ώρα μοιάζει αδύνατο να το τελειώσει χωρίς να προδώσει όσα λέει, το καταφέρνει. Σίγουρα δε χαρίζει εύκολη λύτρωση στον θεατή, αλλά επειδή σέβεται την αλήθεια της ιστορίας του.
Mob Psycho 100
Το Mob Psycho 100 είναι το τρίπτυχο «γέλιο, δράση, συναίσθημα» σε μια σειρά που δεν φοβάται να είναι και χαζοχαρούμενη και βαθιά. Ξεκινά σαν ιστορία για έναν εσωστρεφή με υπερδυνάμεις και καταλήγει κάτι πολύ πιο ανθρώπινο. Μια διαδρομή αυτογνωσίας, αποδοχής και ωρίμανσης.
Ο Mob δεν πουλάει μαγκιά. Είναι ήσυχος, μπερδεμένος και κουβαλά μια δύναμη που τον τρομάζει. Spoiler alert!
Στο τέλος δεν κερδίζει επειδή είναι ο δυνατότερος, αλλά επειδή καταλαβαίνει ποιος είναι. Και αυτό είναι το καλύτερο power-up.
Fullmetal Alchemist: Brotherhood
Το Fullmetal Alchemist: Brotherhood για χρόνια ήταν το default κορυφαίο anime στις λίστες και όχι άδικα. Ασχολείται με ενοχές, απώλεια, πόλεμο και ηθική, χωρίς να το παίζει ούτε κυνικό ούτε παραμυθένιο. Και το σημαντικότερο; Τα βαριά θέματα δεν το λυγίζουν, τα κουβαλάει μέχρι τέλους.
Το φινάλε βγάζει νόημα επειδή δεν κυνηγά το πιο θεαματικό twist. Κλείνει κύκλους, αποδίδει δικαιοσύνη όπως ταιριάζει και αφήνει τον κόσμο να συνεχίσει, ξεπερνώντας το κλισέ των περισσότερων σειρών "έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
