Όταν ο γάμος γίνεται τρόμος: η στιγμή που το μαζί απογυμνώνεται.
Έχει καθιερωθεί στα χρονιά μία αφήγηση που επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά γύρω από τον γάμο.Ένωση, σταθερότητα, η υπόσχεση ότι δύο άνθρωποι βρίσκουν έναν κοινό δρόμο. Οι περισσότερες ιστορίες χτίζονται πάνω σε αυτή τη βεβαιότητα. Η σειρά “Something Very Bad Is Going to Happen” αποδομεί όλα αυτά τα στεγανά σχετικά με τον γάμο.
Ένα ζευγάρι που κατευθύνεται σε μια ήσυχη τελετή. Μια οικογένεια που περιμένει. Ένα Σαββατοκύριακο που υποτίθεται ότι θα κυλήσει ομαλά. To περιβάλλον όμως στην πραγματικότητα είνα ασφυκτικό. Τοποθετούμαστε σε έναν λαβύρινθο. Η ατμόσφαιρα δεν είναι απλώς βαριά, αρχίζει να φαντάζει απειλητική. Η σειρά χρησιμοποιεί το γνώριμο για να οδηγήσει στο ανοίκειο. Ο γάμος παύει να είναι στόχος, μετατρέπεται σε δοκιμασία.
Ο τρόμος έρχεται από την ίδια την ιδέα της δέσμευσης. Η βασική ηρωίδα δεν παρουσιάζεται ως παραδοσιακή νύφη. Δεν ενσαρκώνει το στερεότυπο. Η στάση δηλώνει ως έναν βαθμό επίγνωση, βλέπει κάτι που οι άλλοι αγνοούν ή επιλέγουν να αγνοήσουν. Η έννοια της "τέλειας οικογένειας" καταρρέει μπροστά στα μάτια της. Η σειρά επιλέγει να κινηθεί σε ένα επικίνδυνο πεδίο, συνδέει τον φόβο με την οικειότητα.
Η δομή της αφήγησης ενισχύει αυτή τη σύνθετη αίσθηση. Αυτή η ασάφεια είναι το κλειδί. Ο φόβος προέρχεται από αυτό που δεν μπορείς να ορίσεις. Κάθε επεισόδιο προσθέτει ένα ακόμη στρώμα αμφιβολίας, κάθε σκηνή απομακρύνει τη βεβαιότητα. Η έννοια του "μαζί" αρχίζει να μοιάζει εύθραυστη. Η σειρά πηγαίνει πιο βαθιά. Αναρωτιέται αν ο γάμος είναι τελικά μια συνθήκη που μπορεί να αντέξει την πραγματικότητα.
Οι χαρακτήρες κουβαλούν βάρη (προσωπικά, οικογενειακά, υπαρξιακά). Η συνάντηση αυτών δημιουργεί ένταση που δεν εκτονώνεται, συσσωρεύεται. Η βία που εμφανίζεται δεν λειτουργεί ως εντυπωσιασμός, αλλά ως προέκταση της ψυχολογικής πίεσης. Το σώμα γίνεται πεδίο έκφρασης αυτού που δεν μπορεί να ειπωθεί. Ο τρόμος αποκτά νόημα μόνο όταν συνδέεται με κάτι αληθινό κι αυτό είναι η αμφιβολία.
Αξίζει να σταθεί κανείς σε μια ακόμη διάσταση.
Η σειρά λέει ότι δεν είναι αυτονόητος. Η αγάπη δεν αρκεί. Η φράση αυτή ακούγεται συχνά.
Σπάνια αναλύεται. Η σειρά επιχειρεί να την δείξει. Η σχέση μπορεί να λειτουργεί. Η απόφαση όμως να δεσμευτείς είναι κάτι άλλο. Απαιτεί επίγνωση, ευθύνη και κατανόηση του τι φέρεις μαζί σου. Το παρελθόν δεν μένει έξω από τον γάμο, μπαίνει μέσα. Η ιστορία δεν είναι μόνο προσωπική, αλλά συλλογική.
Ο γάμος παρουσιάζεται ως θεσμός που κουβαλά προσδοκίες (κοινωνικές, πολιτισμικές, συμβολικές). Η σύγκρουση αφορά όλα όσα τους περιβάλλουν. Η πιο ενδιαφέρουσα ανατροπή έρχεται στο τέλος. Μέσα σε όλη αυτή την αποδόμηση εμφανίζεται μια έννοια που δεν περιμένεις, ο σεβασμός, που απαιτεί να δεις τον άλλον όπως είναι. Κλείνουμε με αυτό που μένει ως επιμύθιο, το "για πάντα" δεν είναι υπόσχεση, αλλά ρίσκο.
