Όταν τα παιδιά μένουν μόνα, ο κόσμος απογυμνώνεται 


Κάθε εποχή επιστρέφει στα ίδια ερωτήματα με διαφορετική μορφή. Τι συμβαίνει όταν αφαιρεθούν οι κανόνες; Τι απομένει όταν η κοινωνία αποσυρθεί; Το Lord of the Flies λειτουργεί σαν πείραμα. Βάζει παιδιά σε ένα νησί και περιμένει να δει τι θα γεννηθεί. Το αποτέλεσμα ποτέ δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Η νέα τηλεοπτική μεταφορά από το Netflix με την υπογραφή του Jack Thorne επιστρέφει σε αυτή τη βασική ιδέα χωρίς να την ωραιοποιεί. Η επιλογή να διατηρηθεί η εποχή και το ύφος του αρχικού έργου δείχνει πρόθεση. Καμία ανάγκη για εκσυγχρονισμόm καμία προσπάθεια προσαρμογής. Η ιστορία παραμένει ίδια, επειδή παραμένει επίκαιρη. 

Μια ομάδα παιδιών βρίσκεται απομονωμένη χωρίς ενήλικες, χωρίς δομές, χωρίς επιτήρηση. Στην αρχή εμφανίζεται η ανάγκη για τάξη (ρόλοι, κανόνες, συνεργασία), πολύ γρήγορα όμως, η ισορροπία διαλύεται. Η εξουσία γίνεται αντικείμενο σύγκρουσης. Ο φόβος αποκτά μορφή, η λογική υποχωρεί, η αγριότητα εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση. Η δύναμη της ιστορίας φαίνεται στην ικανότητα αφαίρεσης. Στην αποκάλυψη ότι η κοινωνική συμπεριφορά αποτελεί συμφωνία. Μια εύθραυστη ισορροπία που απαιτεί συνθήκες για να διατηρηθεί, όταν αυτές χαθούν ο άνθρωπος επιστρέφει σε κάτι πιο πρωτόγονο. 

Η επιλογή του Marc Munden στη σκηνοθεσία ενισχύει αυτή την αίσθηση. Το περιβάλλον λειτουργεί ως καταλύτης. Το νησί γίνεται καθρέφτης κι αντικατοπτρίζει την ένταση, τον φόβο, τη σύγκρουση. Η φύση απογυμνώνει. Η μουσική από τον Hans Zimmer προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο. Δημιουργεί ρυθμό σε μια ιστορία που δεν βασίζεται στην πλοκή αλλά στην κλιμάκωση. Κάθε σκηνή χτίζει πίεση, λάθε στιγμή οδηγεί πιο κοντά στην κατάρρευση. Ο θεατής δεν παρακολουθεί συμμετέχει με έναν τρόπο. 

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο παραμένει η ηλικία των χαρακτήρων. Παιδιά χωρίς πλήρη συνείδηση των πράξεών τους, χωρίς εμπειρία, χωρίς όρια. Αυτό αφαιρεί κάθε αίσθηση ασφάλειας. Η βία δεν προέρχεται από υπολογισμό, προκύπτει από ένστικτο, από φόβο, από ανάγκη επιβολής κι εκεί η ιστορία αποκτά βάρος. Μιλά για τον άνθρωπο, για την ανάγκη ελέγχου, για τη δύναμη της ομάδας, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη συνεργασία και τη σύγκρουση. Το νησί γίνεται μικρογραφία κοινωνίας, μιας κοινωνίας χωρίς θεσμούς. 

Η επιστροφή αυτής της ιστορίας σήμερα έχει αξία. Ο κόσμος μοιάζει πιο ασταθής, οι βεβαιότητες μειώνονται, οι ισορροπίες δοκιμάζονται. Το Lord of the Flies λειτουργεί σαν υπενθύμιση. Οι κανόνες που θεωρούνται δεδομένοι είναι αποτέλεσμα συμφωνίας χωρίς αυτή το σύστημα καταρρέει. Η τηλεοπτική μορφή προσφέρει χώρο. Τέσσερα επεισόδια επιτρέπουν μεγαλύτερη εμβάθυνση. Περισσότερος χρόνος για να φανεί η μετάβαση. Από την τάξη ως το χάος από τη συνεργασία στη βία, από την αθωότητα στην απώλεια ελέγχου. 

*με στοιχεία από το IndiweWire