Το νέο trailer της ταινίας Backrooms δείχνει ότι ο τρόμος δεν χρειάζεται πλοκή για να λειτουργήσει.
Από ένα internet concept σε κανονική κινηματογραφική παραγωγή
Το «Backrooms» δεν είναι μια τυπική horror ταινία που γεννήθηκε σε κάποιο writers’ room. Ξεκίνησε ως μία διάσημη αστική μυθολογία τρόμου (creepypasta) που ξεκίνησε από το 4chan το 2019, περιγράφοντας μια άπειρη, δυστοπική διάσταση από άδεια δωμάτια με κίτρινη ταπετσαρία και θορυβώδη φωτισμό.
Οι χρήστες «ξεφεύγουν» από την πραγματικότητα, παγιδεύονται σε «"επίπεδα» και καταδιώκονται από εχθρικά όντα.
Στη συνέχεια, το concept πέρασε και στον χώρο των videogames, όπου απέκτησε πιο διαδραστική μορφή. Διάφοροι τίτλοι βασισμένοι στα Backrooms δίνουν έμφαση στην εξερεύνηση, την αίσθηση αποπροσανατολισμού και την ψυχολογική ένταση, χωρίς απαραίτητα να χρειάζονται έντονη δράση. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη κι όταν δεν συμβαίνει «τίποτα».
Η μεταφορά του από τον δημιουργό Kane Parsons στη μεγάλη οθόνη, με την υποστήριξη της A24, κρατά αυτή τη βασική αρχή. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον κόσμο. Τον αφήνει να υπάρχει.
Το trailer και η αισθητική του «analog horror»
Το trailer εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στο περιβάλλον. Μακρινοί διάδρομοι, φθορίζον φως, άδειες αίθουσες που θυμίζουν γραφεία ή εγκαταλελειμμένα εμπορικά κέντρα.
Δεν υπάρχει ξεκάθαρη αφήγηση. Υπάρχει όμως μια σταθερή αίσθηση αποπροσανατολισμού. Οι χώροι μοιάζουν επαναλαμβανόμενοι, σαν να σε κρατούν μέσα τους χωρίς κατεύθυνση.
Είναι αυτό που έχει καθιερωθεί ως «liminal space», μόνο που εδώ δεν λειτουργεί ως αισθητική. Λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός τρόμου.
Όταν το found footage γίνεται εργαλείο και όχι στιλ
Το Backrooms αξιοποιεί την τεχνική του found footage. Η εικόνα παραμένει «ακατέργαστη», με κάμερα που κινείται νευρικά και χωρίς την καθαρότητα μιας τυπικής κινηματογραφικής παραγωγής.
Αυτό δημιουργεί μία.. απόσταση. Ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς, αλλά μοιάζει να βρίσκεται μέσα σε κάτι που δεν ελέγχει.
Το trailer δείχνει ότι η επιλογή αυτή δεν είναι απλώς αισθητική. Είναι ο τρόπος με τον οποίο χτίζεται η ένταση.
Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς εύκολες κορυφώσεις
Σε αντίθεση με τα περισσότερα trailers τρόμου, εδώ δεν υπάρχουν έντονες κορυφώσεις ή διαδοχικά scares. Η ένταση προκύπτει πιο σταδιακά, μέσα από ήχους, σιωπές και επανάληψη.
Η απουσία εξήγησης λειτουργεί υπέρ της ταινίας. Δεν υπάρχει σαφές «τι συμβαίνει», κάτι που ενισχύει την αίσθηση ότι το περιβάλλον δεν ακολουθεί κανόνες.
Αυτό είναι και το σημείο που διαφοροποιεί το Backrooms από πιο συμβατικά horror projects. Εξάλλου, τα Backrooms δεν στηρίζονται σε έναν ξεκάθαρο εχθρό. Το βασικό τους εργαλείο είναι η αίσθηση εγκλωβισμού.
Το περιβάλλον είναι το ίδιο το πρόβλημα. Δεν υπάρχει αρχή ή τέλος, ούτε σαφής λογική. Αυτό δημιουργεί μια πιο υπόγεια μορφή φόβου, που συνδέεται με τον αποπροσανατολισμό και την απώλεια ελέγχου.
Αυτός είναι και ο λόγος που λειτούργησε τόσο καλά ως videogame εμπειρία. Ο παίκτης δεν «παίζει» απλώς. Περιπλανιέται, προσπαθεί να καταλάβει τον χώρο και τελικά συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει εύκολη λύση.
Από indie internet αισθητική σε κινηματογραφική παραγωγή
Η μετάβαση από ένα internet concept σε παραγωγή της A24 δείχνει και κάτι ευρύτερο. Ιδέες που ξεκινούν από online κοινότητες μπορούν πλέον να φτάσουν σε mainstream κοινό χωρίς να χάσουν εντελώς τον χαρακτήρα τους.
Η πρόκληση για την ταινία θα είναι να κρατήσει αυτή την απλότητα. Να μην εξηγήσει υπερβολικά, να μην «γεμίσει» τα κενά που κάνουν τα Backrooms να λειτουργούν.
Γιατί στην πραγματικότητα, το πιο τρομακτικό στοιχείο εδώ δεν είναι κάτι που φαίνεται. Είναι αυτό που υπονοείται.
