“Social Reckoning”: Η στιγμή που το Facebook κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη
Η ιστορία του Facebook απλώς άλλαξε μορφή. Από μια φοιτητική ιδέα σε ένα δίκτυο που αγγίζει κάθε πτυχή της καθημερινότητας, από μια πλατφόρμα σύνδεσης σε έναν μηχανισμό επιρροής. Ο Aaron Sorkin επιστρέφει σε αυτό το σύμπαν με το The Social Reckoning για να το αποδομήσει. Η πρώτη ταινία κατέγραψε τη γέννηση, το όνειρο, τη φιλοδοξία. Το νέο κεφάλαιο μετακινείται προς τις συνέπειες, την επιρροή και την ευθύνη που κανείς δεν θέλει να αναλάβει. Ο Jeremy Strong ενσαρκώνει έναν μεγαλύτερο, πιο ψυχρό Mark Zuckerberg. Έναν άνθρωπο που έμαθε να ζει μέσα στην εξουσία με τη νέα έννοια του όρου στη ψηφιακή εποχή.
Ο Sorkin μιλά για μια ιστορία τύπου "Δαβίδ εναντίον Γολιάθ". Μία εταιρεία που καθορίζει ροές πληροφορίας κι από την άλλη πρόσωπα που επιμένουν να ανοίξουν ρωγμές. Η Frances Haugen, όπως παρουσιάζεται από τη Mikey Madison γίνεται το κέντρο αυτής της σύγκρουσης. Μια φωνή που επιλέγει ρήξη αντί για σιωπή. Το trailer δείχνει έναν Zuckerberg που δεν αμφιβάλλει. Δηλώνει "απόλυτος υποστηρικτής της ελευθερίας του λόγου". Η φράση ακούγεται γνώριμη, η χροιά της στη σύγχρονη εποχή επικίνδυνη. Το ερώτημα είναι, ποιος ορίζει τα όρια κι αναλαμβάνει το κόστος; Σε μια πλατφόρμα δισεκατομμυρίων χρηστών, κάθε απόφαση αποκτά βάρος πολιτικό. Κάθε αλγόριθμος μετατρέπεται σε πράξη ισχύος.
«Όταν λέω όχι, τελειώνει η συζήτηση». Η εξουσία συμπυκνωμένη σε μια πρόταση. Καμία αμφιβολία, δίχως περιθώρια διαπραγμάτευσης. Εδώ βρίσκεται η ουσία του μηνύμτος της ταινίας. Η μετάβαση από τον δημιουργό στον διαχειριστή μίας ολοένα αυξανόμενης δύναμης. Από τον νεαρό προγραμματιστή με τα όνειρα, στον απόλυτο ρυθμιστή πραγματικότητας. Ο Jeremy Allen White ως δημοσιογράφος και οι υπόλοιποι χαρακτήρες κινούνται γύρω από αυτόν τον πυρήνα, προσπαθούν να κατανοήσουν κια να αποκαλύψουν. Το σενάριο επιλέγει γκρίζες ζώνες, εκεί όπου οι προθέσεις μπλέκονται με τα αποτελέσματα, εκεί όπου η καινοτομία γεννά απρόβλεπτες συνέπειες.
Η νέα ταινία πατά σε ένα γνώριμο έδαφος, στον κόσμο των τεχνολογικών κολοσσών, στην αίσθηση ότι κάτι έχει ξεφύγει. Το Facebook είναι δημόσιος χώρος χωρίς σαφείς κανόνες. Αποτελεί έναν καθρέφτης κοινωνικών εντάσεων. Μέσα από αυτό το πρίσμα, η ιστορία αποκτά άλλη διάσταση. Ο Sorkin φράφει για μια ολόκληρη εποχή, για την ψηφιακή μετάβαση που άλλαξε τα πάντα. Για την ευκολία με την οποία η πληροφορία γίνεται εργαλείο, για την ταχύτητα με την οποία η αλήθεια χάνεται μέσα στον θόρυβο. Το The Social Reckoning λειτουργεί σαν σχόλιο πάνω σε αυτή την πραγματικότητα.
Η εσωτερική ένταση που κουβαλά ο Jeremy Strong φέρνει βάθος στον ρόλο. Επιβάλλεται, παρατηρεί, υπολογίζει. Οι λέξεις του λειτουργούν σαν τελικές αποφάσεις. Στον αντίποδα, η Haugen φέρνει ανθρώπινη διάσταση, αμφιβολίες κι ηθικά διλήμματα. Η επιλογή της να μιλήσει δεν παρουσιάζεται ως ηρωισμός, αλλά ως ανάγκη. Αυτή η αντίθεση δημιουργεί τον δραματικό άξονα. Δύο κόσμοι, δύο λογικές, δύο αντιλήψεις για την ευθύνη. Ο Sorkin γνωρίζει να χτίζει ένταση μέσα από διάλογο και να μετατρέπει συζητήσεις σε συγκρούσεις. Η σύγκρουση αφορά αξίες, το μέλλον της δημόσιας σφαίρας, την έννοια της αλήθειας.
Το The Social Reckoning θέτει σκληρά, άβολα, αναγκαία ερωτήματα. Σκληρά. Μας δείχνει πόση δύναμη μπορεί να συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια. Η επιστροφή σε αυτό το σύμπαν μοιάζει επιβεβλημένη. Η ιστορία συνεχίζεται στην πραγματικότητα. Οι αποφάσεις παίρνονται σε πραγματικό χρόνο. Οι συνέπειες γίνονται ορατές καθημερινά, ο κινηματογράφος απλώς ακολουθεί, καταγράφει. κι ως έναν βαθμό ερμηνεύει. Το πρόσωπο του Zuckerberg λειτουργεί σαν σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Το The Social Reckoning έρχεται να φωτίσει αυτή τη μετάβαση μεε ένταση κι ερωτήματα που δύσκολα αποφεύγονται.
