O Ralph Fiennes κι ο Voldemort που τον στοιχειώνει ...
Ο Ralph Fiennes μιλά με μια σπάνια καθαρότητα. Δεν παίζει με τις λέξεις, λέει με σαφήνεια ότι το κεφάλαιο του Voldemort έκλεισε. «Το πλοίο έφυγε», τονίζει χαρακτηριστικά. Μια φράση που ακούγεται οριστική, σαν αποδοχή μιας διαδρομής που ολοκληρώθηκε. Πίσω από αυτή την απλότητα κρύβεται κάτι μεγαλύτερο. Ορισμένοι ρόλοι ξεφεύγουν από τα όρια του ηθοποιού, γίνονται σημείο αναφοράς, ταυτίζονται με μια εποχή. Ο Voldemort του Fiennes ανήκει σε αυτή την κατηγορία, καθώς δεν αποτελεί απλώς μια ερμηνεία, αλλά μία εικόνα που μένει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη.
Η επιστροφή σε έναν τέτοιο ρόλο απαιτεί κάτι περισσότερο από επιθυμία, λόγο ύπαρξης. Ο Fiennes δείχνει να το γνωρίζει. Η συζήτηση γύρω από τη νέα σειρά του HBO ανοίγει ένα γνώριμο ζήτημα. Ποιος μπορεί να συνεχίσει κάτι τόσο εμβληματικό; Ποιος μπορεί να σταθεί δίπλα σε μια ήδη χαραγμένη εικόνα; Η απάντηση δεν αφορά μόνο το ταλέντο, αλλά τη ματιά και την τόλμη. Η πρόταση του Fiennes για την Tilda Swinton λειτουργεί σαν δήλωση πρόθεσης. Η Swinton φέρει μια ιδιαιτερότητα, την ικανότητα δηλαδή να ξεφεύγει από τα όρια του φύλου, της φόρμας, της προσδοκίας. Ένας Voldemort μέσα από το δικό της βλέμμα θα αποτελούσε κάτι εντελώς νέο.
Αυτή η σκέψη αγγίζει την ουσία της υποκριτικής. Ένας ρόλος δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο για πάντα, ζει μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις. Αλλάζει μορφή, μετασχηματίζεται, εξελίσσεται στον χρόνο. Κάθε νέα εκδοχή προσθέτει ένα επίπεδο, χωρίς ακυρώνει απαραίτητα την προηγούμενη. Η αναφορά στον Cillian Murphy ενισχύει αυτή τη διάσταση. Ένας ηθοποιός που κουβαλά ένταση χωρίς υπερβολή, που χτίζει χαρακτήρες με εσωτερικό ρυθμό. Η δυσκολία που ο ίδιος αναγνωρίζει δεν σχετίζεται με τον φόβο αποτυχίας, αλλά με το βάρος της σύγκρισης. Το κοινό δε βλέπει απλώς έναν νέο ηθοποιό, αναζητεί μια συνέχεια αυτού που έχει εντυπωμένο στο μυαλό του. Συγκρίνει, αναζητά γνώριμα στοιχεία. Η νέα εκδοχή χρειάζεται να ισορροπήσει ανάμεσα στο γνώριμο και το άγνωστο, να κρατήσει την ουσία και ταυτόχρονα να δημιουργήσει κάτι δικό της.
Η ασφάλεια του γνωστού λειτουργεί σαν εγγύηση, καθώς όπως είναι λογικό το ρίσκο μειώνεται. Κάθε νέα μεταφορά όμως καλείται να δικαιολογήσει την ύπαρξή της, να προσφέρει κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Στην περίπτωση του Harry Potter το σύμπαν παραμένει ζωντανό. Οι χαρακτήρες διαθέτουν βάθος, η τηλεοπτική μορφή δίνει χρόνο και χώρο στη λεπτομέρεια. Δίνει τη δυνατότητα για διαφορετική ανάγνωση. Ο Voldemort, ως φιγούρα ξεπερνά το απλό “κακό”. Ενσωματώνει φόβο, φιλοδοξία, μοναξιά. Μια νέα ερμηνεία χρειάζεται να αγγίξει αυτές τις πλευρές. Να αποφύγει την επιφάνεια και να αναζητήσει ουσία. Εκεί θα κριθεί το αποτέλεσμα.
Η στάση του Fiennes λειτουργεί σαν μάθημα. Ένας μεγάλος ηθοποιός αναγνωρίζει τη στιγμή της αποχώρησης και δίνει χώρο στους επόμενους. Αυτή η γενναιοδωρία σπανίζει. Το σινεμά και η τηλεόραση κινούνται μέσα στον χρόνο. Οι ρόλοι περνούν από χέρια σε χέρια. Κάθε γενιά φέρνει τη δική της ματιά κι αφήνει το δικό της στίγμα στο πάνθεον των Τεχνών. Το κοινό αλλάζει, οι προσδοκίες μεταβάλλονται, η ανανέωση αποτελεί αναγκαιότητα. Η επιλογή του επόμενου Voldemort θα καθορίσει τον τόνο της σειράς, θα δώσει κατεύθυνση, θα ορίσει το επίπεδο και το βάρος είναι μεγάλο.
Ο Fiennes αποχωρεί με αξιοπρέπεια. Αφήνει πίσω μια ερμηνεία που δύσκολα ξεχνιέται. Το επόμενο βήμα ανήκει σε κάποιον άλλον και το ενδιαφέρον πλέον μεταφέρεται εκεί. Οι μεγάλοι ρόλοι συνεχίζουν να ζουν κι ας αλλάζουν πρόσωπα και φωνές. Κρατούν την ένταση και τη δύναμη κι εκεί βρίσκεται η πραγματική μαγεία κι ο δρόμος για την επιτυχία του νέου Voldemort.
*με στοιχεία από το Variety
