Λίγες εβδομάδες πριν τον διαγωνισμό στη Βιέννη, πέντε χώρες αποχωρούν, εντείνοντας τη διαμάχη γύρω από το Eurovision 2026.
Eurovision 2026 drama- το main story
Λίγες εβδομάδες πριν ανοίξει η αυλαία της Eurovision 2026 στη Βιέννη, το πράγμα έχει ξεφύγει από «μουσικός διαγωνισμός» και πάει καρφί για «ποιος θα μποϊκοτάρει ποιον πρώτος».
Φέτος, η Eurovision μετράει κάτι που δεν ήθελε ποτέ να δει. Χώρες που σηκώνονται και φεύγουν από το τραπέζι.
Ισπανία, Ιρλανδία, Σλοβενία, Ισλανδία και Ολλανδία έχουν ήδη τραβήξει χειρόφρενο, διαμαρτυρόμενες για τη συμμετοχή του Ισραήλ στον διαγωνισμό.
Η Σλοβενία, για παράδειγμα, αποφάσισε ότι αντί για τη Eurovision, σε πολλά τηλεοπτικά κανάλια της θα προβάλλει ταινίες για την Παλαιστίνη. Ναι, literally.
Τι πυροδότησε το νέο κύμα μποϊκοτάζ
Το Ισραήλ συμμετέχει στη Eurovision από το 1973 και έχει κερδίσει τέσσερις φορές. Όμως τον τελευταίο χρόνο, οι αντιδράσεις κλιμακώθηκαν θεαματικά.
Ένα κομμάτι της έντασης συνδέεται με το αποτέλεσμα του 2025, όταν η Ισραηλινή διαγωνιζόμενη Yuval Raphael πήρε τη δεύτερη θέση. Τότε κυκλοφόρησαν ισχυρισμοί ότι υπήρξε παραβίαση κανονισμών, ενώ πολλοί έκαναν λόγο για...στημένο παιχνίδι.
Η EBU (η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση) διερεύνησε την υπόθεση και ανέφερε ότι δεν βρήκε παρατυπίες. Παρ’ όλα αυτά, προχώρησε σε αλλαγές κανονισμών, ως απάντηση στην αυξανόμενη κριτική γύρω από τη συμμετοχή του Ισραήλ.
Από μουσικό event σε πολιτικό battleground
Το πρόβλημα δεν είναι απλά οι αποχωρήσεις. Είναι ότι η Eurovision έχει μετατραπεί σε καθρέφτη γεωπολιτικών εντάσεων που κανένα stage light δεν μπορεί να καλύψει.
Από τη μία πλευρά, οργανισμοί και καλλιτέχνες ζητούν μποϊκοτάζ, κατηγορώντας την EBU για «διπλά στάνταρ». Πάνω από 1.000 μουσικοί έχουν υπογράψει ανοιχτή επιστολή ζητώντας αποκλεισμό του Ισραήλ από τη διοργάνωση.
Από την άλλη, η διοργάνωση επιμένει ότι η Eurovision είναι διαγωνισμός ραδιοτηλεοπτικών φορέων, όχι κυβερνήσεων, επομένως μένει πιστή στο γνωστό της αφήγημα «μένουμε στη μουσική»..
Ποιοι καλλιτέχνες υπέγραψαν υπέρ του μποϊκοτάζ
Η λίστα των υπογραφών περιλαμβάνει μεγάλα ονόματα της διεθνούς σκηνής. Μεταξύ άλλων αναφέρονται οι Brian Eno, Massive Attack, Kneecap, Idles, Sigur Ros, Erika de Casier, Dry Cleaning, Mogwai, Macklemore, Primal Scream, Hot Chip, Smerz, Black Country, New Road και εκατοντάδες ακόμη.
Και επειδή το 2026 δεν γίνεται να λείπει το «ψηφιακό μέτωπο», θυμίζουμε ότι πέρυσι υπήρξε και «streaming embargo» από την ίδια καμπάνια. Καλλιτέχνες όπως οι Caribou, Hayley Williams, Dry Cleaning, Lorde και Björk συμμετείχαν σε κίνηση που στόχευε να μπλοκαριστεί γεωγραφικά η μουσική τους από υπηρεσίες streaming στο Ισραήλ.
Η «ενότητα» που δεν ενώνει
Πλέον μπορούμε με σιγουριά να πούμε πως το irony level χτυπάει κόκκινο. Η διοργάνωση που έχει χτιστεί πάνω στο concept της ενότητας, βρίσκεται τώρα σε μια από τις πιο διχαστικές χρονιές της ιστορίας της.
Κάποιες χώρες θέτουν ως προϋπόθεση τη συμμετοχή του Ισραήλ για να παραμείνουν στον διαγωνισμό, ενώ άλλες ξεκαθαρίζουν ότι θα αποχωρήσουν αν το Ισραήλ συμμετάσχει. Στο μεταξύ, η EBU βρίσκεται στη μέση, προσπαθώντας να διατηρήσει τη διοργάνωση σε λειτουργία και να ισορροπήσει ανάμεσα στις αντικρουόμενες πιέσεις.
Το κοινό; πιο μπερδεμένο από ποτέ
Στα social, η κατάσταση είναι ήδη γνώριμη Eurovisionική παράνοια. Άλλοι μιλάνε για μποϊκοτάζ, άλλοι θέλουν απλώς να ακούσουν μουσική και άλλοι ανυπομονούν να δουν ποιος θα έχει την πιο iconic σκηνική παρουσία.
Κάτω από όλο αυτό όμως υπάρχει ένα πιο άβολο ερώτημα:
Η Eurovision είναι ακόμα pop culture event ή έχει γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο (και πολύ πιο δύσκολο να διαχειριστεί);
Το μόνο σίγουρο;
Η Βιέννη ετοιμάζεται να φιλοξενήσει το 70ο anniversary της Eurovision σαν να είναι γιορτή.
Αλλά το vibe μοιάζει περισσότερο με οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι έχουν θέμα μεταξύ τους και κανείς δεν θέλει να καθίσει δίπλα σε κανέναν.
Και κάπως έτσι, το μεγαλύτερο μουσικό πάρτι της Ευρώπης φέτος δεν απειλείται από κακά τραγούδια, αλλά από το πόσο δυνατά ακούγεται ο θόρυβος έξω από αυτά.
