Κάννες: το σινεμά κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη.
Το Διαγωνιστικό Τμήμα των φετινών Καννών μοιάζει με έναν χάρτη που το σύγχρονο σινεμά δοκιμάζει τα όριά του, επιστρέφει στις εμμονές του και ταυτόχρονα ψάχνει νέες διαδρομές. Σπουδαίοι δημιουργοί έρχονται για να εκτεθούν. Ο Andrey Zvyagintsev με το Minotaur επιστρέφει σε έναν κόσμο ηθικής ασφυξίας, εκεί όπου η οικογένεια γίνεται πεδίο σύγκρουσης και η εξουσία αποκτά προσωπικό πρόσωπο. Δίπλα του, ο Rodrigo Sorogoyen με το The Beloved φαίνεται να κινείται σε μια πιο συναισθηματική επικράτεια, εκεί όπου η αγάπη δεν λειτουργεί ως λύτρωση αλλά ως μηχανισμός φθοράς.
Ο Ira Sachs με το The Man I Love συνεχίζει να χαρτογραφεί τις ανθρώπινες σχέσεις με εκείνη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην τρυφερότητα και την αμηχανία. Ο Paweł Pawlikowski στο Fatherland επιστρέφει σε γνώριμα εδάφη μνήμης και ταυτότητας, εκεί όπου το παρελθόν δεν μένει ποτέ πίσω, ο László Nemes με το Moulin φαίνεται να χτίζει έναν ακόμη ασφυκτικό κόσμο, όπου η Ιστορία δεν αφηγείται αλλά βιώνεται. Η Léa Mysius με το Histoires de la Nuit φέρνει μια πιο ποιητική, σχεδόν υπνωτική ματιά, ενώ ο Cristian Mungiu στο Fjord επιμένει στον ρεαλισμό που πονά. Ο Emmanuel Marre με το Notre Salut αναζητά μια μορφή λύτρωσης που μοιάζει πάντα εκτός κάδρου. Το σινεμά που επιμένει να ρωτά.
Η Marie Kreutzer με το Gentle Monster παίζει με την έννοια της εικόνας και της ταυτότητας, ενώ ο Koji Fukada στο Nagi Notes φαίνεται να κινείται σε πιο εσωτερικές, σχεδόν σιωπηλές διαδρομές. Ο Na Hong-Jin με το Hope υπόσχεται μια ένταση που δύσκολα εκτονώνεται κι ο Hirokazu Kore-eda στο Sheep in the Box επιστρέφει με εκείνη τη γνώριμη ανθρωπιά που πάντα κρύβει κάτι πιο σκοτεινό. Η Jeanne Herry με το Garance φέρνει μια πιο άμεση, συναισθηματική αφήγηση, ενώ ο Arthur Harari στο The Unknown μοιάζει να εξερευνά την έννοια του αγνώστου όχι ως μυστήριο αλλά ως συνθήκη ύπαρξης. Ο Ryusuke Hamaguchi με το All of a Sudden συνεχίζει να αποδομεί τον χρόνο και τη μνήμη, μετατρέποντας την αφήγηση σε εμπειρία.
Η Valeska Grisebach στο The Dreamed Adventure κινείται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, ενώ ο Lukas Dhont με το Coward επιστρέφει σε ευαίσθητα εδάφη, εκεί όπου η ευθραυστότητα γίνεται δύναμη. Οι Javier Ambrossi και Javier Calvo με το La Bola Negra φέρνουν μια πιο εκρηκτική ενέργεια, ένα σινεμά που δεν φοβάται να είναι ταυτόχρονα προσωπικό και θεαματικό. Η Charline Bourgeois-Taquet με το A Woman’s Life στρέφει το βλέμμα στην καθημερινότητα, εκεί όπου οι μικρές ιστορίες αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Ο Asghar Farhadi στο Parallel Tales επιστρέφει με τη γνωστή του ακρίβεια στις ηθικές αποχρώσεις των σχέσεων, εκεί όπου καμία αλήθεια δεν είναι απόλυτη και ο Pedro Almodóvar με το Bitter Christmas φέρνει το συναίσθημα σε πρώτο πλάνο, με εκείνη τη χαρακτηριστική ένταση που μετατρέπει το μελόδραμα σε προσωπική εξομολόγηση.
Διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές οπτικές, διαφορετικοί ρυθμοί. Κάθε ταινία διεκδικεί τον χώρο της χωρίς να ζητά άδεια και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία του Φεστιβάλ. Οι Κάννες αποτελούν πεδίο δοκιμής. Έναν χώρο όπου το σινεμά δοκιμάζει τον εαυτό του μπροστά σε κοινό που περιμένει κάτι περισσότερο από εικόνες ...
