Πώς αγαπά, φλερτάρει και πληγώνεται η νέα γενιά μέσα από τις οθόνες.
Ο έρωτας δεν έπαψε ποτέ να είναι μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Αυτό που άλλαξε, όμως, είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται, εξελίσσεται και —πολλές φορές— σβήνει. Στη νέα γενιά, ο έρωτας δεν ξεκινά απαραίτητα με ένα βλέμμα, αλλά με ένα follow, ένα like, ένα reply σε story. Δεν ανθίζει μόνο στις συναντήσεις, αλλά και στα DMs, στα emojis και στις σιωπές που κρατούν όσο ένα «seen» χωρίς απάντηση.
Τα social media έχουν μετατραπεί στο νέο πεδίο του συναισθηματικού παιχνιδιού. Εκεί όπου η επιθυμία εκφράζεται έμμεσα, η απόρριψη γίνεται αθόρυβα και η προσδοκία κρέμεται από μια ειδοποίηση. Για τη νέα γενιά, ο έρωτας είναι πια διαρκώς εκτεθειμένος, αλλά ταυτόχρονα πιο εύθραυστος από ποτέ.
Το φλερτ της ψηφιακής εποχής δεν απαιτεί θάρρος με τον παραδοσιακό τρόπο. Δεν χρειάζεται να πλησιάσεις, να ρισκάρεις το βλέμμα ή τη φωνή σου. Αρκεί ένα emoji φωτιάς ή μια καρδιά κάτω από μια φωτογραφία. Αυτή η ευκολία, όμως, κρύβει και μια παγίδα: το φλερτ γίνεται μαζικό, απρόσωπο, αναλώσιμο. Σήμερα φλερτάρουμε πολλούς, αλλά επενδύουμε λίγους.
Η νέα γενιά έχει μάθει να ερωτεύεται γρήγορα, αλλά και να ξε-ερωτεύεται το ίδιο γρήγορα. Η συνεχής ροή επιλογών δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι κάτι καλύτερο βρίσκεται πάντα ένα swipe μακριά. Έτσι, ο έρωτας συχνά δεν προλαβαίνει να βαθυνθεί. Μένει στην επιφάνεια, όμορφος αλλά ρηχός, έντονος αλλά σύντομος.
Τα social media, όμως, δεν επηρεάζουν μόνο το πώς γνωριζόμαστε. Επηρεάζουν βαθιά και το πώς αγαπάμε μέσα σε μια σχέση. Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Άλλες σχέσεις δείχνουν πιο ευτυχισμένες, πιο παθιασμένες, πιο «τέλειες». Τα ζευγάρια της οθόνης χαμογελούν πάντα, ταξιδεύουν συνέχεια, δεν μαλώνουν ποτέ. Η πραγματικότητα, φυσικά, είναι διαφορετική — αλλά η ψυχολογία της σύγκρισης αφήνει το αποτύπωμά της.
Πολλοί νέοι άνθρωποι αγαπούν με ένα μόνιμο άγχος: «Είμαι αρκετός;». Δεν το ρωτούν μόνο στον σύντροφό τους, αλλά και στον εαυτό τους, μέσα από τα likes, τα views και τα σχόλια. Η επιβεβαίωση γίνεται ψηφιακό νόμισμα και, όταν λείπει, γεννά ανασφάλεια. Ο έρωτας, αντί να λειτουργεί ως καταφύγιο, μετατρέπεται κάποιες φορές σε καθρέφτη αμφιβολίας.
Υπάρχει, επίσης, και η νέα μορφή χωρισμού: ο ψηφιακός. Το unfollow, το mute, το block. Πράξεις που αντικαθιστούν τις δύσκολες συζητήσεις. Η νέα γενιά πονά σιωπηλά, βλέποντας τον πρώην να συνεχίζει τη ζωή του μέσα από stories. Ο πόνος δεν μένει ιδιωτικός — γίνεται δημόσιος, επαναλαμβανόμενος, σχεδόν εμμονικός.
Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, ο έρωτας δεν έχει χάσει τη μαγεία του. Απλώς έχει αλλάξει μορφή. Οι νέοι άνθρωποι εξακολουθούν να διψούν για αληθινή σύνδεση, για παρουσία, για κάποιον που θα μείνει όταν κλείσει η οθόνη. Ίσως γι’ αυτό, όλο και περισσότεροι μιλούν πια για digital detox, για ανάγκη επιστροφής στο «εδώ και τώρα», για σχέσεις με ουσία και όχι μόνο εικόνα.
Η πρόκληση της νέας γενιάς δεν είναι να απορρίψει τα social media, αλλά να τα χρησιμοποιήσει χωρίς να χαθεί μέσα τους. Να μάθει να ξεχωρίζει το επικοινωνώ από το συνδέομαι, το φαίνομαι από το είμαι. Ο έρωτας δεν χωράει σε φίλτρα — χρειάζεται αλήθεια, χρόνο και ευαλωτότητα.
